برآورد پتانسيل رواناب بر اساس كاربرد سنجش از دور و GIS در حوضه آبريز خسروآباد

رواناب يكي از پارامترهاي مهم چرخه آبي طبيعت و مديريت منابع آب حوضه هاي آبريز مي باشد. در اين تحقيق از تكنيك هاي سنجش از دور و GIS براي برآورد پتانسيل رواناب حوضه خسروآباد، واقع در استان همدان استفاده گرديد. بدين منظور ابتدا لايه هاي موضوعي مختلفي از قبيل نقشه هاي كاربري اراضي و پوشش گياهي، مدل رقومي ارتفاع، شيب، نقشه گروه هيدرولوژيكي خاك و موقعيت زير حوضه هاي منطقه تهيه شدند. سپس با از لايه هاي اطلاعاتي تهيه شده، يك روش وزن دهي جهت تعيين پتانسيل رواناب منطقه بكار گرفته شد. همچنين به منظور بررسي تغييرات مكاني رواناب، پتانسيل برآورد شده در مناطق مختلف حوضه به چهار رده كم، متوسط، زياد و خيلي زياد طبقه بندي گرديد و با روش SCS كه براي سه وضعيت شرايط رطوبتي پيشين خاكي (خشك، نرمال و مرطوب) تعيين شده بود، مورد مقايسه قرار گرفتند. نتايج به دست آمده بيانگر آن است كه روش وزني قادر به برآوردي قابل قبول از توزيع مكاني رواناب مي باشد و از اين روش مي توان جهت برآورد پتانسيل سيل خيزي به خصوص در هنگامي كه كمبود داده هاي وجود دارد، استفاده نمود. همچنين اين نتايج نشان مي دهند كه با افزايش رطوبت از وضعيت خشك به مرطوب، ميزان شماره منحني در حدود 30 درصد افزايش مي يابد