بررسي نظريه ابطال گرايي در فلسفه علم

قرن بيستم جولانگاه گفتمان هاي عمده اي چون پوزيتيويسم يا اثبات گرايي ، ابطال گرايي كارل پوپر ، ساختار گرايي توماس كوهن ، و هرمنوتيك در حوزه فلسفه علم است . كارل پوپر كه در نقد فلسفي خود از ديدگاه پوزيتيويستي استفاده مي كرد، به اين نتيجه رسيد كه مذاكرات در مورد يك فرضيه، گزاره يا نظريه قابل مشاهده ، فقط اگر ابطال پذير باشد قبول است. بنابراين فرضيه اي ابطال پذير خواهد بود كه يك گزاره ي مشاهدتي يا مجموعه اي از گزاره هاي مشاهدتي منطقا ناسازگار با آن امكان وجود داشته باشد ، بدين معنا كه اگر صدق گزاره ها اثبات شد فرضيه را ابطال كند. اين مقاله تحليلي دارد بر نظريه ابطال گرايي بر اساس نظريات كارل پوپر و همچنين نقد و بررسي اين نظريه و در نتيجه اينكه اين مكتب هم مانند بقيه مكاتب فلسفه علم، مورد قبول حتي غرب هم واقع نشد و قطعا ما ناگزير به توليد نظريه فلسفه علم بر اساس مباني غني فلسفه اسلامي خواهيم بود.