حقيقت و جايگاه انسان از ديدگاه ملاصدرا

بحث از انسان و ابعاد وجودي او در حكمت متعاليه صدرايي از اهميت و وسعت زيادي برخوردار است و پس از مساله خدا، انسان محوري ترين مسيله به شمار مي آيد؛ چرا كه آفرينش جهان، فرستادن پيامبران و نزول كتب آسماني براي رسيدن او به سعادت نهايي اش صورت گرفته است. انسان شناسي علاوه برآن كه مقدمه‌اي است براي شناخت جهان بلكه بالاتر از آن مقدمه و زمينه اي است براي شناخت خدا. اين مقاله به بررسي ماهيت انسان به طور كلي و تبيين جايگاه او در نظام هستي مي‌پردازد و از آنجا كه نهايت تمام مباحث انسان شناسي صدرا به انسان كامل ختم مي شود و حد اعلي تمام ويژگي هاي انسان در « انسان كامل» وجود دارد، به ديدگاه ملاصدرا درباره انسان كامل نيز اشاره مي‌كند.