جانداري و بي‌جاني در گويش‌هاي ايراني

Animate and Inanimate in Iranian Dialects

زبانها ويژگي‌هاي مصاديق جهان بيرون را به نحو متفاوتي در خود منعكس مي‌كنند؛ براي مثال، مقوله شخص، شمار، زمان و نمود فعل يا حالت و جنس اسم در زبان‌هاي مختلف به صورت‌هاي متفاوت بيان مي‌شود. يكي ديگر از اين مقولات، ويژگي جانداري است كه زبان‌ها توجه كمتري به بيان آن دارند. اين خصوصيت در تعدادي از گويش‌هاي ايراني وجود دارد كه موضوع بحث اين مقاله است.

Languages express the outside worldʹs meanings in different ways. For example the features of person, number, tense and aspect or case and gender are expressed differently in different languages. Another category is the meaning of animation which is rarely manifested in many languages. But this important feature has been expressed in a number of Iranian dialects, which is the subject of this article.