اثر محدوديت غذايي بر غلظت سرمي گلوكز، تري آسيل گليسرول،بتاهيدروكسي بوتيرات، اسيدهاي چرب غيراستريفيه و اوره در ميش هاي آبستن

Effects of food restriction on serum concentration of glucose, triacylglycerol, beta-hydroxy butyrate, non-esterified fatty acids and urea in pregnant ewes

محدوديت غذايي در ميش هاي آبستن، عاملي است كه به صورت خواسته يا ناخواسته سلامتي جنين در حال رشد را تهديد مي كند. هدف از اين مطالعه بررسي اثر محدوديت غذايي بر غلظت سرمي گلوكز، تري آسيل گليسرول، اسيدهاي چرب غيراستريفيه، بتاهيدروكسي بوتيرات و اوره در گوسفندان قزل (بومي آذربايجان) در هشت هفته آخر آبستني بود. الگوي طرح مورد استفاده اسپليت پلات در زمان و تعداد نمونه مورد بررسي 14 راس ميش بود. پس از آماده سازي و سازگاري دام ها و استفاده از جيره فلاشينگ، در خارج از فصل زايش همزمان سازي فحلي توسط سيدر گوسفندي ايجاد شد. القا آبستني به صورت جفت گيري طبيعي انجام گرفت. در هفته چهارم آبستني، نمونه اوليه اخذ (P0) و سپس گوسفندان به گروه هاي شاهد (T2) و تيمار محدوديت غذايي (T1) تقسيم بندي شدند. در دوره هاي مختلف آبستني (P1 تا P3) نيز نمونه گيري انجام و غلظت سرمي هر يك از پارامترهاي اشاره شده اندازه گيري شد. نتايج اين مطالعه نشان داد كه علي رغم ايجاد محدوديت غذايي به ميزان 5/27-5/16%، اين محدوديت اثر معني داري بر غلظت سرمي گلوكز و تري آسيل گليسرول نداشت ولي از همين لحاظ تفاوت آماري معني دار در مقايسه ميانگين غلظت سرمي بتاهيدروكسي بوتيرات، اسيدهاي چرب غير استريفيه و اوره وجود دارد (05/0p < ). محدوديت غذايي در تعدادي از دام هاي مورد مطالعه كتوز ملايم تا متوسط ايجاد كرد. بنابراين، در محدوديت غذايي متعاقب فلاشينگ غذايي در ابتداي آبستني، ميش هاي آبستن با استفاده از ذخيره چربي و گلوكونيوژنز اقدام به حفظ هوميوستاز گلوكز و ادامه روند آبستني مي نمايند، در حدي كه از 10 راس دام گروه تيمار محدوديت غذايي تنها يك راس ميش در انتهاي آبستني سقط كرد.