مباني انسان‌شناسي وحياني نظريه پيشرفت با رويكردي عرفاني

چكيده انسان موجودي مختار، چندلايه و داراي ساحت‌هاي وجودي ملكي و ملكوتي يا غيب و شهادتي است كه آينه‌گردان اسماي حسناي حق ـ سبحانه ـ و داراي جامعيتي است كه مي‌تواند به مقام تعيّن اول و ثاني برسد و تا مرز «قاب قوسين او ادني» را درنوردد. چنين موجودي كه داراي هويت «حي متاله» و ماهيت لاحدي در تعالي و تكامل است و نوع انساني توان و ظرفيت اكتساب مقام خلافت خدا را داراست، در نظريه پيشرفت وحياني با مباني عرفاني كمال حداكثري را جستجو مي‌كند و پيشرفت متعالي را در معرفت صايب و عمل صالح و كمال صادق مي‌يابد تا حيات طيبه‌اش در همه سطوح و ساحت‌ها تحصيل و تامين شود. در نوشتار حاضر نيز فرضيه كمال‌گرايي حداكثري در پيشرفت مبتني بر مباني وحياني با رويكرد عرفاني كه تنها مكتب اسلام ناب محمدي عهده‌دار آن است، اثبات و تبيين شده است. مباني‌اي چون: جامعيت انسان در عالم وجود، تجليگاه بودن انسان براي خداي سبحان يا آينه‌وارگي او از خداي متعال، خلق مدام و تحول جوهري اشتدادي انسان تا بي‌نهايت، تكامل‌پذيري حداكثري و ... .