فعل‌هاي ميانه و بررسي آنها در اوستاي جديد. بخش دوم: فعل هاي اوستايي

Middle verbs and their study in Younger Avesta

فعل اوستايي بر مبناي زمان، نمود، شخص، شمار و دو جهتِ اكتيو و ميانه بررسي مي‌شود. بنا بر ديدگاه رايج، جهت ميانه وسيله تبديل ريشه هاي گذرا به ناگذر است. اين ديدگاه با مشاهده ريشه-هاي فعلي‌اي شكل گرفته است كه در جهت اكتيو، گذرا و در جهت ميانه ناگذر هستند، درحالي‌كه زبان اوستايي ويژگي ديگري را در خود دارد كه نظريه فوق را به چالش مي‌كشد و آن وجود افعال «فقط ميانه» و افعال «گذراي ميانه» است. بررسي نوين افعال ميانه در زبان‌هاي هندواروپايي تجديد نظر در مورد تحليل جهت ميانه و يافتن معيارهايي ظريف‌تر براي پي بردن به عملكرد آن در زبان‌هاي ايراني باستان، از جمله زبان اوستايي را ضروري ساخته است. در اين مقاله افعال ميانه اوستاي جديد در پرتوي پژوهش‌هاي نوين هندواروپايي مورد بررسي قرار گرفته، با روشي متفاوت از پيش دسته بندي شده اند.

Time, aspect, person, number and active and middle voices are the categories based on which the verbal structure of the ancient Iranian languages are studied. According to the prevailing viewpoint, middle voice is the means by which a transitive root is changed to an intransitive one. This viewpoint has its origin in the verbal roots transitive when conjugated in the active voice and intransitive when in the middle, whereas a closer study of the verbal structure of ancient Iranian languages displays features challenging the validity of the current viewpoint. This article analyzes the general structure of middle verbs as an introduction to the study and re-categorization of the Younger Avestan middle verbs is to appear in another article.