بررسي مقوله كمي نما در زبان فارسي امروز

The Study of Quantifier Phrase in Persian

اين مقاله فرضيه جهاني جيوستي (1991) مبني بر هسته بودن كمي نماها در گروه اسمي و ظهور دسته محدودي ازاين عناصر در دو نقش هسته و توصيفگر را در زبان فارسي مورد بررسي قرار مي‌دهد. براساس نتايج حاصل اين عناصر خود يك فرافكن نقشي (QP) همچون گروه تعيين‌كننده (DP) مي‌باشند كه در صورت حضور گروه تعيين‌كننده به واسطه تسلط بر اين فرافكن نقشي بر فرافكن واژگاني اسم (NP) تسلط دارند و طبق فرضيه جهاني كمي نما عكس اين مطلب يعني تسلط گروه تعيين كننده بر گروه كمي نما در فارسي نيز صادق نمي‌باشد و همواره اين گروه كمي نماست كه بر گروه تعيين‌كننده تسلط دارد. روش گرد آوري داده ها بر اساس شم زباني نگارنده بوده است.

This paper focuses on the structural properties of quantified noun phrases in Persian. Based on Giustiʹs hypothesis, two arguments are raised. The first is that quantified noun phrases are of QP category in Persian, i.e. the quantifier (Q,) on a par with the determiner(D), is a functional head which always dominates a definite nominal (DP) and an indefinite one (NP) or a prepositional phrase (PP).1 The second is that a certain number of quantifiers act as adjectives.