آسيب شناسي جامعه ديني در كلام فاطمي و موازنه آن با منطق علوي

آسي بشناسي و آسي بزدايي در جامعه ديني از مباحث مورد توجه متفكرين اسلامي، ب هويژه دانشمندان شيعي بوده است. زيرا ارزيابي ملا كهاي سلامت در هويت جمعي جامعه ديني متمايز از جوامع ديگر با گراي شهاي مادي و تفكرات الحادي يا سكولار اس ??ت. در نظام ديني انس ??ا نها از امير و رعيت، هر دو مامور تحقق غايات و اهداف عظيم الهي هس ??تند و حق دخالت در تقني ??ن و جاب هجايي دركبريات و اركان آن را ندارند. حاكميّت سياسي برگرفته از ديانت آميخته به امر استخلاف به دور از سلطه و سلطنت و مبتني بر هويتّ تمكين در برابر ولايت و اطاعت از حكم معصوم است، تا اهداف دين محقق شود. اين امر موجب مصونيت وحدت و عزت و تداوم اهداف نبوت م يش ??ود. چنا نكه امر بيعت، ميثاق وحدت ميان امام و امت است تا جامعه ديني از آسي بهاي برخاسته از تمايلات وگرايشات نفساني و انحراف و التباس،كتمان حقيقت و تفرقه محفوظ بماند. در تاريخ اسلام اين آسي بشناسي و تلاش برآسي بزدايي از فاطمه)س( آغاز گرديد، او براساس رسالت حفاظت از ديانت و بر پايه حق دخالت در سياست و ولايت در امر به معروف و نهي از منكر، بعد از رحلت پيامبر)ص( به رغم كوتاهي مدت عمر تا زمان شهادت براين امر اهتمام نمود.