اخلاق مصرف و سبك زندگي

مدرنيته نگاهي تازه را ارايه كرد، نگاهي كه در آن كانون و مرجع انسان بود نه خدا و اين سرمنشا بحران هاي مدرنيته شد.همين تصور موهوم انسان از خود و سيطره عقل مدرن بود، كه پس لرزه هايش بشر مدرن غربي را دچار تعارضات و دوگانگي ها كرد. دنيايي كه در آن مصرف بيشتر افتخار بوده و صرفه جويي حقارت، تجمل طلبي و مد گرايي شاخصه مهم اش شده است. مصرف گرايي با نگاهي سود محور در حال گسترش بود، مصرف گرايي ايديولوژيك مشوق مصرف و اقتصاد مبتني بر شعار تبليغات-مصرف شده بود، فرهنگ را صنعت كرده و مدعي رويه آزادي فكري بود در صورتي كه صنعت فرهنگ و كلان نگري فرهنگي اش عكس اين را نشان مي داد چرا كه به واقع در پي هژموني و استيلاي فرهنگي و نفوذ در جهان بود، حال به هر قيمتي خواهان آن بود انساني تك ساحتي بسازد در راستاي منافع نظام سرمايه داري.در اين مقاله سعي شده پس از بررسي الگوي مصرف و سبك زندگي و نقد ديدگاه‌هاي موجود درباره تعريف سبك زندگي, تعريفي از اين مفاهيم ارايه ‌شود.