بررسي هندسه زهد راستين از منظر اميرالمومنينع بر اساس آموزه‌هاي نهج‌البلاغه

زهد از جمله مهمترين عناصر اعتقادي و اخلاقي در آموزه‌هاي اسلامي است كه در ساحات فردي و اجتماعي موضوعيت دارد. تعاريف و الگوهاي متفاوتي از زهد ارايه شده است كه ريشه در جهان‌بيني و نظام غايات مكاتب و نحله‌هاي مذهبي، اخلاقي و عرفاني متبوع دارد. الگوي راستين زهد در آموزه‌هاي ناب اسلامي تصوير متفاتي از حقيقت زهد به دست مي‌دهد كه با بسياري از الگوهاي ديگر از اساس در تعارض است. در اين تحقيق كه رويكردي توصيفي-تحليلي داشته و استنادات آن با روش كتابخانه‌اي تهيه شده است، بر آن بوده‌ايم تا هندسه تعريف زهد و الگوي وجودي آن را در نهج‌البلاغه، به‌عنوان يكي از منابع وثيق از معارف و حكمت اسلامي، به بررسي بگذاريم. حاصل پژوهش الگويي منسجم از تعريف و تحليل زهد در نهج‌البلاغه است كه در نهايت به عنصر محوري «انقطاع» مي‌رسد و در نتيجه عمق و اعتلاي زهد راستين، تا عالي‌ترين مبادي اعتقادي مكتب اسلام، روشن مي‌گردد؛ در حالي كه هرگز به انزوا و رهبانيت محدود نمي‌شود.