سبك زندگي انسان معنوي در انديشه‌ي علامه‌ي ‌طباطبايي

انسان در جهان هستي نسبت به خدا، خود و جهان پيرامونش، از نوعي روابط برخوردار است كه چگونگي آن روابط مي‌تواند سبك و معناي زندگي او را تحت تاثير قرار دهد. انسان معنوي نيز كه در اين دنيا در جستجوي سبك معناداري از زندگي است، تلاش مي‌نمايد تا با قراردادن هر يك از اين سه ظلع مهم جهان هستي، در جايگاه ويژه خود، ارتباطي صحيح بين آن‌ها ايجاد نمايد. تا با رصد نقطه‌ي تعالي و كمال، بر محور آن حركت نموده و به مسير هدايت رهنمون شود. پژوهش حاضر كه در همين راستا به روش توصيفي و تحليلي انجام پذيرفته، به تبيين و تحليل آراي انديشمند و فيلسوف الهي، علامه‌ محمدحسين طباطبايي در مقام يك حكيم صدرايي و يك مفسر دين‌شناس، در خصوص چگونگي ارتباط انسان معنوي با عالم هستي پرداخته‌است.