افزوده‌هاي صفت در فارسي در دستور وابستگي

The Adjective Adjuncts in Persian, Based on Dependency Grammar

افزوده صفت به آن دسته از وابسته‌هاي صفت اطلاق مي‌شود كه در ساختِ ظرفيتيِ اين جز ِ كلام قرار ندارد، يعني جزو متمم‌هاي آن نيست. افزوده‌ها پس از بيرون‌آمدنِ كلمات از واژگان و قرارگرفتنِ آنها در ساخت‌هاي نحويِ گوناگون، به آنها افزوده مي‌شوند. هدف ما در مقاله حاضر اين است كه براساس نظريه وابستگي به اين سوال ها پاسخ دهيم كه آيا صفت هاي فارسي نيز همچون افعال و اسم ها داراي افزوده هايي هستند، و اگر هستند اين افزوده ها كدامند؟ ديگر اينكه افزوده‌هاي صفت به چه صورت‌هايي بيان مي‌شوند و جايگاه آنها، نحوه توزيع آنها و جهت افزودگي و اتصال آنها به هسته چگونه است؟ در پايان به اين نتيجه رسيديم كه صفات فارسي داراي دو دسته افزوده هستند به شرح زير: 1. افزوده عام صفت، 2. افزوده خاص صفت. در اين مقاله همچنين مشخص كرده‌ايم كه اين افزوده ها عمدتاً به شكل قيدِ صفت و صفتِ صفت ظاهر مي-شوند. افزوده‌هاي خاص صفت نسبت به افزوده‌هاي عام صفت از ميزان وابستگي بيشتري با هسته برخوردارند. به عبارتي ديگر، افزوده‌هاي خاصِ صفت تنها هسته گروه صفتي را توصيف مي‌كنند، در صورتي كه افزوده‌هاي عام، كل گروه صفتي را توصيف مي‌كنند. از نظر جايگاه و توزيع آنها در ساخت گروه صفتي، هر دو نزديك به هسته به‌كار مي‌روند، با اين تفاوت كه افزوده عام صفت در فارسي معمولاً قبل از هسته، و افزوده خاصِ صفت معمولاً بعد از هسته به‌كار مي‌رود. .

The adjuncts of an adjective are part of its dependents which are not involved in its valency. Such adjuncts therefore are different from the complements of that adjective. In this paper we are dealing with these differences based on Dependency Grammar. We refer then to two different kinds of adjective adjuncts, i.e. general adjuncts and specific ones, and define all their possible distributions in different adjective phrases.