از تعطيل حد تا الغاگرايي كيفري

From Cancellation of Hadd (Prescribed Punishment) to Penal Abolinishism

در شماري از روايات از «تعطيل حد» نهي شده است. اين روايات اغلب به تاكيدي خاص بر اجراي بي‌چون و چراي حدود اصطلاحي تفسير و تعبير شده اند. برداشت هايي از اين روايات گاه سبب شده تا انعطاف و قابليت سازگاري با شرايط گوناگون از حدود گرفته شود و مصالح مختلف در اجراي حدود را نتوان چنان‌كه بايد ملاحظه كرد. اين مقاله با مطالعه تحليلي نصوص مربوط به اين نتيجه رسيده است كه اين روايات آن قدر كه در مقام نفي سهل انگاري هاي ناموجه در اجراي كيفر و به تعبيري نفي الغاگرايي هستند، درصدد سختگيري در اجراي مجازات به‌ويژه حدود اصطلاحي نيستند. در واقع آن‌ها به اصل لزوم قطعي بودن كيفر به طور كلي نظر دارند تا تاكيد بر سختگيري هاي غيرمتعارف در اجراي حدود اصطلاحي. اين مقاله همچنين شماري از احكام استنباطي از ادله نهي از تعطيل حد را نقد كرده است.

Cancellation of Hadd (prescribed punishment) is prohibited in some Islamic narrations. These narrations have often been interpreted and construed as referring to Hodoud as opposed to Tazira’t and their inflexible implementation. According to such an inflexible reading of the texts, Hodoud would not be flexible enough to cover all the necessary expediencies, and would not be compatible with the requirements of different circumstances and conditions. By critically analyzing the content of these narrations, this article comes to the conclusion that they are not specifically related to Hodoud. Rather, they are talking about punishment, in general, and that any unjustified ignorance and abolitionist approach to the punishment is not acceptable: be the punishment Had or Ta’zir. So the main objective of these narrations is not to emphasize rigidity, inflexibility, and unreasonable seriousness in Hodoud in their idiomatic sense; rather they are emphasizing the certainty of punishments in general. Also the article criticizes some rules inferred from the narrations.