بررسي ارتباط بين استرس شغلي با رضايت شغلي در بين ماماهاي شاغل

چكيده مقدمه: استرس شغلي يكي از عوامل مهم ايجاد عوارض جسمي و رواني و همچنين نارضايتي شغلي در ماماها و در نتيجه كاهش كيفيت خدمات ارايه شده مي‌باشد. از آنجا كه سلامت جسمي و روحي ماما به طور مستقيم و غيرمستقيم مي‌تواند روي سلامت مادران و نوزادان تاثير بگذارد، اين مطالعه به منظور بررسي رابطه بين استرس شغلي و رضايت‌مندي شغلي ماماهاي شاغل در بخش زايشگاه صورت گرفت. روش‌ها: اين مطالعه توصيفي تحليلي از نوع مقطعي بود .جامعه پژوهش شامل 106 ماماي شاغل در زايشگاه‌هاي شهر اصفهان مي‌شدند. روش جمع‌آوري اطلاعات، پرسشنامه‌ بود و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه20 و آزمون‌هاي آماري توصيفي و استنباطي (آناليز واريانس يك‌طرفه، همبستگي پيرسون و اسپيرمن و آزمون t مستقل) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج اين مطالعه نشان داد كه ميانگين نمره استرس شغلي ماماها 8/25 ± 41 از نمره 100 و ميانگين نمره رضايت شغلي آنها 43/16± 75/44 مي‌باشد. آزمون آماري ضريب همبستگي پيرسون ارتباط معني‌داري بين استرس شغلي و رضايت‌مندي شغلي ماماها نشان داد (001/0 > P و 806/0-=r ). همچنين بين ميزان استرس شغلي و جنبه‌هاي مختلف رضايت شغلي نيز رابطه معني‌دار وجود دارد (05/ > P). در اين مطالعه بين استرس شغلي و رضايت كلي شغلي با مشخصات فردي مثل سن و وضعيت تاهل و ميزان سابقه كاري و ميزان تحصيلات رابطه معني‌دار وجود نداشت. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش پيشنهاد مي‌شود كه مديران برنامه‌ريزي سازمان‌هاي بهداشتي درماني با به كارگيري استراتژي‌هايي به منظور كاهش ميزان استرس و پيشگيري از آثار رواني و جسماني آن بر شاغلين حرفه مامايي و در نتيجه افزايش ميزان رضايتمندي شغلي آنها اقدام كنند كه اين مي‌تواند گامي در جهت افزايش بهره‌وري سازمان‌هاي بهداشتي‌درماني و همچنين كيفيت خدمات ارايه شده به دو قشر آسيب‌پذير جامعه يعني مادران و نوزادان باشد.