تحرّي حقيقت از ادّعا تا حقيقت (نقد تحرّي حقيقت از اصول دوازده‌گانه بهاييت)

تحرّي الحقيقه من الادعا الي الحقيقه (نقد تحرّي الحقيقه من الاصول الاثني عشر للبهاييه)

حق‌طلبي و حقيقت‌جويي از نيازهاي فطري انسان به شمار مي‌رود. پيروي از آيين الهي مشروع، نمونه بارز حق‌طلبي و پاسخي صحيح به اين ميل فطري انسان است. از اين‌رو ضروري است هر انسان، آيين مشروع الهي را بشناسد. تكاپوي شناخت دين الهي _ حتي اگر تحرّي حقيقت ناميده شود _ امري مطلوب است. فرقه بهاييت، تحري حقيقت را از اصول بديع و مترقي آيين خويش معرفي كرده و از آن، براي تبليغات فرقه‌اي بهره برده است. اين نوشتار، با روش توصيفي _ تحليلي به تحليل و بررسي تحري حقيقت در اسلام و بهاييت مي‌پردازد. نگارنده اين سطور، با بررسي كاربرد تركيبات تعبير تحري در فرهنگ اسلامي و تحليل حق‌طلبي اسلام و توجه به جايگاه عقل در اين دين، به اين نتيجه رسيده است كه تحري حقيقت را مي‌توان پيش از بهاييت، اصلي اسلامي دانست. تحري حقيقت به عنوان اولين و مهم‌ترين اصل از اصول دوازده‌گانه بهاييت، چالش‌هاي متعددي را در دو حوزه معنايي و عملكردي متوجه بهاييت ساخته است.