جرم به مثابه واكنش به شرايط

tantamount to crime situations reaction

جرم و گونه‌هاي متفاوت آن با تقليل امنيت اجتماعي، فرسايش سرمايه اجتماعي و همچنين با تحميل هزينه‌هاي پيشگيري، كنترل و بازپروري و جبران خسارات ناشي از آن، مي‌تواند به‌عنوان يكي از موانع عمده توسعه و برهم‌زننده امنيت اجتماعي عمل مي‌كند. در مطالعه حاضر، با اتخاذ رويكرد كيفي و استفاده از نظريه زمينه‌اي، به مطالعه علل ارتكاب جرم از نظر مجرمان و تجربه زيستي آن‌ها پرداخته شده است. به‌منظور گردآوري اطلاعات با 36 نفر از مجرمان زندان دره‌شهر مصاحبه شده است. يافته‌هاي تحقيق در 26 مفهوم اوليه در كدگذاري باز دسته‌بندي شده، سپس از طريق كدگذاري محوري در 9 مقوله محوري- متعين‌هاي ساختاري، كاهش تعلق به خانواده، آنومي خانواده، كاهش همبستگي، كاهش كنترل اجتماعي، رفتار‌هاي پرخطر، پيوند انحرافي، برچسب و احساس فشار- و مقوله هسته اي «واكنش به شرايط» دسته بندي شدند. مي‌توان چنين استدلال كرد كه متعين‌هاي ساختاري، ازجمله فقر و بيكاري با تخريب بافت عاطفي خانواده، منجر به وضعيت آنوميك خانواده شده و بستر را براي سوق‌دادن جوانان به‌سمت گروه‌هاي همسال فراهم مي‌كند. اين شرايط فرصت را براي ارتكاب رفتار‌هاي بزهكارانه در سنين نوجواني فراهم و با تجربه‌كردن اولين رفتار‌هاي بزهكارانه، «پيوند انحرافي» شكل گرفته و اين پيوند در قالب «برچسب» به شكل‌گيري هويت مجرمانه منجر مي‌شود. فشار‌هاي ساختاري، فقر و بيكاري، عدم ارضا نياز‌ها در خانواده، فشار ناشي از فقدان احساس تعلق به خانواده، همبستگي و فقدان حمايت اجتماعي، موجب احساس فشار و سرخوردگي در افراد مي‌شود كه كنش مجرمانه در اصل واكنشي به شرايط مذكور است.