بررسي ارتباط افسردگي و خودكارآمدي در رفتارهاي ارتقا‌دهنده سلامتي بيماران ديابتي نوع2 شهرستان هاي فريدن و چادگان، سال 1391

چكيده مقدمه: فاكتورهاي فردي، رفتاري، رواني و اجتماعي در بروز اختلالات رواني مي‌تواند موثر باشد. هدف مطالعه حاضر بررسي شيوع و شدت افسردگي و تعيين ارتباط آن با خودكارآمدي در بيماران ديابتيك نوع 2 شهرستان‌هاي فريدن و چادگان مي‌باشد. روش‌‌ها: نوع مطالعه توصيفي – تحليلي و از نوع مقطعي، كه بر روي 403 بيمار در دو شهرستان و به روش تصادفي سيستماتيك با رعايت معيارهاي ورود و خروج انجام شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرشسنامه، شامل 9سوال در خصوص مشخصات دموگرافيك و تست استاندارد 21 سوالي افسردگي بك و 6 سوال در خصوص خودكارآمدي بود. تجزيه و تحليل داده‌ها به وسيله نرم‌افزارSPSS نسخه 18و با استفاده از آزمون‌هاي آماري تي مستقل، كاي اسكوير، من- ويتني، كروسكال واليس و اسپيرمن در سطح معني‌داري 05/0انجام گرديد. يافته‌ها: 160نفر(7/39%) بيماران فاقد افسردگي، 109نفر (27%) داراي افسردگي خفيف، 94 نفر (3/23%) افسردگي متوسط و 40نفر (9/9%) داراي افسردگي شديد مي‌باشند. شيوع افسردگي در زنان بيشتر از مردان و فاقد تفاوت معني‌داري بود (27/.=P). بين شيوع و شدت افسردگي و متغيرهاي سن بالاتر، محل سكونت، سطح تحصيلات پايين، مدت زمان ابتلا به بيماري ديابت، شيوع عوارض، ابتلا همزمان به بيماري‌هاي مزمن ديگر و خودكارآمدي پايين رابطه معني‌داري ديده شد (05/0P < ). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد متغيرهاي فردي، رفتاري، اجتماعي و فرهنگي و دسترسي همگاني به خدمات، تاثير مهمي در كاهش شدت افسردگي در اين بيماران را داشته باشند. بنابراين پيشنهاد مي‌شود بحث مهم عدالت در سلامت بايستي به طور جدي و دقيق انجام گيرد .