تاثير روابط بينامتني در خوانش متن

The Influence of Intertextual Relations on the Interpretation of Texts

در اين جُستار، كوشش خواهد شد تا پس از طرح اجماليِ مباني نظري بينامتنيت و معرفي زمينه‌هاي ايراني (در ادبيات و تفسير ديني) و اروپايي (ميخاييل باختين، ژوليا كرستوا، ژرار ژنت و اومبرتو اكو)، روابط ميان عناصر درون متن با بيرون از متن - خواه بافت و محيط فيزيكي، خواه جهان بيناذهني جامعه زباني يا فرهنگ و جهان ذهني خواننده – و تاثير آن‌ها در شكل‌گيري معناي كلي متن و در نتيجه، معنايي كه فراتر از برآيند معناي تك‌تك عناصر درون متن و ساختار دروني متن است، بررسي شود. در اين راستا، نمونه‌هايي از روابط برون‌متني در متن‌هاي مختلف ارايه و اين روابط دسته‌بندي خواهد شد.

A brief study of the theoretical foundations of intertextuality is provided. Its European sources- Mikhail Bakhtin, Julia Kristeva, Gérard Genette, and Umberto Eco- are introduced, and several Iranian sources- both in literature and /Quran exegesis- are suggested. It studies relations between internal and external elements of texts: physical context or environment and the inter-subjective world of each linguistic society or culture, and the subjective world of each text-reader might be regarded as external elements the text. Therefore, their influence over the general process of meaning-formation, which is far beyond the aggregate meaning of individual meanings of internal elements of the text plus their structures, is taken into account as well. To do this, a few external relations within different texts are exemplified and classified.