پيشينه درمانگري در سنّت هند و اروپايي، ژرمني و ايراني بر اساس شواهد زبان شناختي و اساطيري

An Indo-European, German and Iranian Healing Tradition on the basis of Linguistic and Mythological Evidences

اين مقاله به بررسي تاريخچه درمانگري در طب هند و اروپايي، ژرمني و ايراني بر اساس شواهد زبان‌شناختي و اساطيري مي‌پردازد. آدالبرت كوهن دانشمند آلماني درباره طب سنتي ژرمني و بر اساس كتاب مرزه‌برگ ژرمني و مقايسه آن با هندي ودايي (آتهاروودا) درباره به‌كارگيري طلسم براي مداواي بسياري از بيماريها مقاله مفصلي عرضه كرد. او بيشتر بيماريهاي مداوا شده با طلسم و جادو را بيماريهاي حيوانات مي‌دانست. ضمناً پي برد كه آنها تعداد بيماريها را به صورت ارقامي با يكان و دهگان يكسان مي‌شماردند؛ مثلاً 55، 77، 99 و ... همچنين علت بيماريها را حلول روح شر در بدن شخص بيمار مي‌پنداشتند. سه دانشمند درباره طب هند و اروپايي مقاله نوشته‌اند: بنونيست، يان پوول و دومزيل. طبق نظريه بنونيست بر اساس شواهد زبان‌شناختي در دوراني بسيار قديم هند و اروپاييان داراي مهارتهايي براي درمان بيماريها بودند و اين سنت درمانگري براي شخصِ درمانگر، توانايي به همراه مي‌آورد. پوول اعتقاد دارد طب هند و اروپايي بيشتر يك پديده اجتماعي، ديني و اسطوره‌اي بوده تا يك واقعه علمي و براي بازسازي آن دوران از اساطير ودايي بهره مي‌جويد. رساله دومزيل بر اساس خويشكاريهاي سه‌گانه سنت هند و اروپايي است. درباره طب در ايران باستان در ادبيات پهلوي و سنت فلسفي - اخلاقي ايراني به طور مشروح صحبت شده است. در ايران باستان، سلامت در نتيجه اعتدال امزاج چهارگانه در بدن و بيماري بر اثر به هم خوردن اين اعتدال به وجود مي‌آيد. در اوستا سه نوع راه درمان عرضه شده است: 1- با كارد ، 2- با گياهان دارويي و 3- با كلام جادويي (مانتره). در زادسپرم و بندهشن نيز به طور مفصل درباره سلامت مزديسنان و چگونگي تاييد پزشك براي درمانگري بحث شده است. همچنين آناتومي بدن در اين آثار تشريح مي‌شود.

This paper studies the history of healing tradition in Indo- European, German and Iranian Medicine on the basis of Mythology and Linguistics. Three different scientists have written article due to this point of view. According to Benvéniste Indo-Europeans were able to heal the diseases and the healer had a great power. Puhvel claims that indo – European medicine was more a social, religious and mythological Phenomenon and was not considered as a science. Dumézilʹs observation that Indo-European medicine functions in the third estate and paradigmatically consists of three parts provides a theoretical framework for deeper analysis of individual systems of healing in Indo-European cultures.