بررسي نظريه ساختارگرايي از منظر متعاليه

Survey of Constructionism from the Perspective of Transcendent philosophy

يكي از نظريه هاي رايج در علوم اجتماعي كه رفته رفته نه تنها علوم انساني را در نورديده بلكه به قلمرو علوم طبيعي نيز وارد شده است، نظريه ساختارگرايي است. اين نظريه كه در انديشه هاي فردينان دوسوسور زبان شناس معروف فرانسوي ريشه دارد، با نفي معاني مستقل، همه مفاهيم، نشانه ها و دال ها را بر اساس مفهوم ربط و نسبت تفسير و تبيين مي كند. از اين رو، رابطه و نسبت در اين نظريه اصالت پيدا مي كند. اگرچه اين نظريه توانسته است كاربردهاي فراواني در علوم انساني، مانند روان شناسي، جامعه شناسي، مديريت، از خود به جاي گذارد، پرسش اصلي اين است كه آيا مي توان بر اساس مباني فلسفي به لوازم اين نظريه پايبند شد؟ به عبارت ديگر، از منظر فلسفه، به ويژه حكمت متعاليه، چه انتقادهايي بر اين نظريه وارد است؟ در پاسخ مي توان گفت كه عمده اشكال اين نظريه آن است كه به وجود رابط قايل است، در حالي كه هر گونه وجود مستقل را انكار مي كند.