آزمون فرضيه يادگيري ضمن صادرات: مطالعه موردي براي صنايع كارخانه‌اي ايران

An Examination of Learning by Export Hypothesis:A Case Study of Iran’s Manufacturing Industries

افزايش صادرات بنگاه از طرق مختلف نظير افزايش رقابت، انتقال تكنولوژي و بهره‌برداري از صرفه‌جويي‌هاي ناشي از مقياس سطح بهره‌وري بنگاه را افزايش مي‌دهد. هدف اصلي مقاله حاضر آزمون فرضيه يادگيري ضمن صادرات است كه بر اساس آن صادرات بنگاه اثر مثبت بر بهره‌وري آن دارد. براي اين منظور، با بهره گيري از نظريه‌هاي جديد تجارت بين‌الملل و به‌كارگيري روش گشتاورهاي تعميم‌يافته و آخرين ريزداده‌هاي قابل دسترس اثر صادرات بر بهره‌وري كل عوامل توليد صنايع كارخانه‌اي ايران طي دوره زماني (1389-1380) آزمون شده است. نتايج نشان‌دهنده اثر مثبت و معنادار صادرات بر بهره‌وري كل عوامل صنايع كارخانه‌اي ايران است. به اين ترتيب، به‌نظر مي‌رسد ارتقاي صادرات بنگاه‌هاي صنعتي موجب افزايش بهره‌وري عوامل آنها مي‌شود.

An increase in firm’s export enhances its productivity via several channels such as competition, technology transfer and economies of scale exploitation. The main purpose of this paper is to examine learning by export hypothesis, in which a firm’s export affects its productivity positively. The effect of Iranian manufacturing industries’ export on their total factor productivity has been tested employing new international trade theories, using Generalized Method of Moments (GMM) and the latest micro data during 2001-2010. The results show a positive and significant effect of export on total factor productivity of Iranian manufacturing industries. Based on this result, it seems that industrial firm’s export increases their productivity.