مخاطره‌هاي بافت فرسوده شهر تهران از ديدگاه كنشگران عادي

Risks of Tehran’s Deteriorated Areas from the Viewpoint of Ordinary Actors

اين مقاله به دنبال شناسايي انواع مخاطرات و راهكارهاي انديشيده شده براي مقابله و نحوه مديريت مخاطره توسط ساكنان بافت فرسوده شهر تهران به عنوان كنشگران عادي اين محلات است. با انتخاب 622 خانوار در 37 محله از محله‌هاي داراي بافت فرسوده شهر تهران به روش پيمايش ميداني و با ابزار پرسشنامه به صورت حضوري اطلاعات جمع‌آوري شده است. يافته‌ها نشان داد: مخاطره‌هاي انسان‌ساخت در بافت فرسوده به شكل تبعيض‌آميزي در شهر نمود يافته است؛ ساكنان كمتر باسواد، مسن‌تر‌ و كم‌درآمد بافت فرسوده، فرصت كمتري براي شناسايي مخاطره داشته و در صورت شناسايي مخاطره، توان مديريت خطرات بالقوه آن را ندارند. اصلي‌ترين مخاطره‌ها از ديد ساكنان، مخاطره از تنهايي، بي‌هويتي و عدم دسترسي به خدمات مدرن است. پاسخگويان سه دسته اصلي از راهكارها را براي كاهش مخاطره مد نظر دارند، اما با سكونت در محله، در واقع، مديريت فرد در حد سازش تقليل يافته است. سابقه سكونت، سن، سواد و درآمد مهم‌ترين عوامل در تعيين راهكار و مديريت مخاطره از سوي ساكنان بوده است