مدل سازي نايقيني مكاني در هوش محدوده اي

هوش محدوده اي به عنوان نوعي سيستم اطلاعات بافت آگاه، به محيط هايي گفته مي شود كه نسبت به حضور افراد در يك محدوده حساس بوده و توانايي رفع نيازها و انجام سرويس هاي اطلاعاتي را دارا باشد. نايقيني هميشه به عنوان يك عامل اجتناب ناپذير در تمام برنامه هاي بافت آگاه وجود دارد. هوش محدوده اي نيز به عنوان سيستمي بافت آگاه، داراي جنبه هاي مختلفي از نايقيني مي باشد. هدف از اين پژوهش، بررسي انواع ريشه هاي نايقيني مكاني موجود در سيستم هاي هوش محدوده اي است. از جمله مهم ترين جنبه هاي نايقيني مكاني در هوش محدوده اي عبارتند از نايقيني ناشي از خطا در تعيين موقعيت كاربر، نايقيني ناشي از ابهام در تعريف محدوده ي هوشمند، نايقيني در روشن نبودن مرز محدوده هوشمند به صورت شفاف، وجود ناسازگاري بين اطلاعات حسگرها و وجود نقص در داده ها مي باشند. با توجه به وجود ريشه هاي مختلفي از نايقيني مكاني در هوش محدوده اي، نشان مي دهيم كه مدلسازي نايقيني مكاني در اين سيستم امري اجتناب ناپذير است. بر پايه پياده سازي انجام شده براي اعمال نايقيني مكاني در هوش محدوده اي، ، نشان داد كه پيچيدگي افزايش يافته و باعث كاهش كارايي مي شود، اما با در نظر گرفتن نايقيني مكاني به واقعيت نزديك تر شده و وضعيت موجود بهتر مدلسازي مي شود.