بررسي مدل‌هاي تعالي سازماني

Organizational Excellence Models

در ارزيابي عملكرد سازمان ها به منظور شناسايي نقاط قوت و ضعف و ميزان دستيابي سازمان ها به كيفيت و عملكرد بهتر، به‌كارگيري مدل هاي تعالي سازماني موثر است. تعالي سازماني، تابع شرايط خاص، فرهنگ، محيط داخلي و خارجي، ويژگي نيروي انساني سازمان، نقاط قوت و ضعف و فرصت‌ها و تهديدهايي است كه سازمان را دربرگرفته است. بر اين اساس، مسير برتري و تعالي سازماني، شناسايي، تشخيص، توسعه و گسترش موفقيت در يك سازمان است. در اين مقاله، سه مدل تعالي سازماني، مدل تعالي دمينگ يا مدل مديريت كيفيت جامع ، مدل تعالي مالكولم بالدريج و مدل تعالي بنياد اروپايي كيفيت جامع شرح داده مي‌شود. پرسشي كه مطرح شده اين است كه سازمان‌ها براي ارزيابي تعالي خود از كدام مدل بايد استفاده كنند كه با توجه به شرايط هر سازمان و اشراف ارزياب آن سازمان به اين مدل‌ها، انتخاب صورت مي‌گيرد.

The use of organizational excellence models is very effective in performance assessment of organizations to identify their strengths and weaknesses or the organization’s quality achievements and better performance, Organizational Excellence is a function of certain conditions; culture, internal and external environments, the characteristics of human resources, strengths, weaknesses, opportunities and the threats that organizations are involved in. Accordingly, Organizational Excellence and transcendence detect, identify, develop and extend the success of an organization. In this paper, three models of organizational excellence, Deming Excellence Model (TQM), Malcolm Baldrige Excellence Model and European Foundation Quality Management (EFQM) are described. The question that arises is that which model should be used by organizations to assess their excellence with regard to their circumstances and the assessor mastery of the model.