چارچوبي انتقادي براي سياست‌پژوهشي مسيله حجاب در جمهوري اسلامي ايران؛ منطبق بر نظريه و الگوي عرفي‌شدن جامعه ايران

A Critical Framework for a Political Study of the Strategy and the Records of the Islamic Republic of Iran concerning Hijab; in accordance with the theory and the model of secularization of religion a

مسيله اصلي مقاله حاضر، كاركرد‌ها و كژ كاركرد‌هاي پي‌گيري يكي از ضرورت‌هاي حكومت ديني است كه از پيچيده‌ترين مسايل فرهنگي جهان معاصر - يعني تمايز جنسيتي و بحران جنسي و هويت‌يابي بدن - بي‌بهره نيست. رويكرد نگارنده در اين جامعه شناسي حجاب، به‌كارگيري چارچوب نظري عرفي شدن بوده كه خود باب مستوفايي از مباحث موافق و مخالف است، ليكن با پذيرش اين اصل كه حكومت اسلامي نمي‌تواند نسبت به احكام الاهي بي‌تفاوت باشد، در پنج محور به كژ كاركردها و پيامد‌هاي محتمل و عملي اجرا و تحقق چنين امري پرداخته شده تا توجه سياست‌گذاران و مجريان فرهنگي اجتماعي را بار ديگر به معادلات پيچيده دين و فرهنگ جلب كرده باشد و البته، فرايند‌هاي پيش‌گيرانه، بازانديشانه و حفاظتي را به مجموع راهبردهاي ارتقا و بهسازي حجاب و آراستگي بيفزايد. روش پژوهش، تحليلي و توصيفي است و از اسناد، اخبار و مشاهدات ميداني و سياستي، در كنار منابع اوليه بهره برده شده است. در ضمن، اين مقاله دربردارنده طبقه بندي توصيفي‌اي از راهبردها و تحليلي محيطي از رويارويي نظام با مسيله بدحجابي مي‌باشد.