بررسي تحليلي و تطبيقي نخستين زيستگاه و هبوط انسان در كتاب مقدس با ديگراسطوره‏هاي خاورميانه

The First Habitat and Fall of Man in Bible and Myths of Middle East: An Analytical and Comparative Study

آدميان از ديرباز، خاستگاه و گوهر خود را برتر از عالم مادي موجود مي‌دانسته‌‌اند. اعتقاد به اين باور كه نياكان بشر جايگاهي بهشتي داشته و در نتيجه گناه، به اين خاكدان درافتاده‌اند، در غالب اسطوره‌ها و اديان كهن بازتاب دارد و يكي از عناصر اصلي انسان‌شناسي اديان قديم و زنده را تشكيل مي‌دهد. اين مقاله به مرور و تحليل داستان آفرينش، ويژگي‌هاي نخستين زيستگاه آدم و حوا (عدن) و علت هبوط آنان در كتاب مقدس مي‌پردازد و آنها را با باورهاي اسطوره‌هاي كهن‌تر خاورميانه، از جمله اسطوره‌هاي بين‌النهرين، ايران و مصر مقايسه مي‌كند؛ همچنين رهيافت‌هاي روان‌شناسانه و اسطوره‌اي انديشمنداني چون كمبل، فرويد،يونگ،تيليش و جان‌گري در تفسير اسطوره‌هاي هبوط بيان مي‌شوند. اين بررسي تطبيقي نشان مي‌دهد كه در كتاب مقدس و اسطوره‌هاي بين‌النهرين عناصر و نمادهاي مار، درخت، زن، گناه، هبوط (اخراج) از پرديس و اجتناب خدا/خدايان از شراكت انسان در اوصاف الوهيت، به‌ويژه دارا بودن علم، قدرت و حيات جاودان نقش مهم و مشابهي داشته‌اند.