تحليل روي كرد اسرائيل در قبال مذاكرات 1+5 با ايران بر پايه نظريه ي بازي ها

ديپلماسي به عنوان حوزه ي موضوعي در روابط بين الملل هدف تحليل نظريه پردازان بازي بوده است. از ديدگاه اين نظريه پردازان در ساده ترين شكل ديپلماسي بين كشورها، دو دولت تصور مي شود كه يكي از آن ها پيشنهاد دهنده است و ديگري چند راه پيش روي دارد: چارچوب پيشنهاد شده را بپذيرد، پيشنهادهاي متقابلي ارائه دهد و يا مذاكره را بر هم بزند. اگر گزينه ي پيشنهاد متقابل انتخاب شود، دولت اول نيز با موقعيت مشابه سه گانه بالا روبه رو مي شود. اين روند سرانجام با پذيرش يك گزينه يا بر هم زدن كل بازي پايان مي يابد. يكي از عوامل اساسي در انتخاب ميان گزينه هاي مختلف، ارزش انتظاري دستاوردي است كه يك دولت از گزينه هاي پيش رو با توجه به عامل تنزيل زمان تخمين مي زند. با توجه به اين اصل، مذاكرات جمهوري اسلامي ايران و 1+5 در سال هاي اخير با نشيب و فرازهاي فراواني روبه رو بوده است. طرفين براي رسيدن به موضع مشترك و طراحي برنامه اي براي برداشتن گام هاي هم زمان و هم سطح مسيري طولاني را طي كرده اند. بازي گران مختلفي نيز با توجه به منافع خود سعي كرده اند در اين مسير با آنان همراه شوند و نقش آفريني مورد نظر خود را داشته باشند. در اين بين رژيم صهيونيستي تلاش هاي فراواني براي تضعيف موقعيت ايران در ميز مذاكرات انجام داده است. از نظر مقامات اين رژيم انعقاد هرگونه توافق نامه اي كه در آن حق غني سازي ايران به رسميت شناخته شود خبر خوب براي اسرائيل محسوب نمي شود و بي اعتمادي ذاتي اسرائيل به ايران، اجازه نمي دهد تا براي چنين توافق نامه اي آرزوي موفقيت كند اما با اين حال، اسرائيل از ترس انزوا ناگريز خواهد بود كه با اين توافق كنار بيايد. در اين پژوهش هدف، پاسخ به اين پرسش است كه نتيجه ي نهايي مطلوب در مذاكرات 1+5 با ايران از ديدگاه اسرائيل داراي چه مختصاتي است و اسرائيل چه فعاليت هايي براي رسيدن به خواسته ي مطلوب خود انجام داده است؟ در همين راستا تلاش شده است، اين مساله در چارچوب بازي با حاصل جمع صفر تحليل و بررسي شود و پرداخت هاي گوناگوني كه دو طرف بازي يعني ايران (بازيكن الف) و اسرائيل (بازيكن ب) در بين سال هاي 86 تا 91 داشته اند، مورد ارزيابي و تحليل قرار داده شود.