نقش زبان در گفتمان ديپلماسي فرهنگي جمهوري اسلامي ايران

ديپلماسي فرهنگي در واقع تامين منافع ملي با استفاده از ابزارهاي فرهنگي است. ديپلماسي فرهنگي به يك كشور امكان مي دهد كه فرهنگ، جامعه و مردم خود را به ديگران معرفي كند و با طريق فزوني بخشيدن به ارتباطات خصوصي بين مردم كشورهاي گوناگون، كشورها را قادر مي سازد كه ايده آل هاي سياسي و سياست هايشان را در انظار افكار عمومي بسيار جذاب نشان دهند. هدف اساسي ديپلماسي فرهنگي ارائه ي ديدگاه روشن و موجه نسبت به فرهنگ ارزشي و رفتاري يك بازي گر براي بازي گران مختلف عرصه ي بين الملل شامل دولت ها، سازمان هاي بين المللي دولتي و غيردولتي، نهادهاي جوامع مدني و افكارعمومي است. براي فهم ديپلماسي فرهنگي هر كشوري درك زمينه ها و فرايندهاي شكل گيري آن امري ضروري است. ديپلماسي فرهنگي ايراني- اسلامي با بهره گيري از زبان انقلاب اسلامي و با هدايت رهبري انقلاب اسلامي در ابتداي شكل گيري نظام اسلامي در كشور پي ريزي شد و با توسعه و عمق بخشيدن به آن در مراحل بعدي به يك گفتمان تمام عيار در ديپلماسي عمومي ايران تبديل شده است، در اين پژوهش هدف اصلي، نشانه شناسي عناصر، استعاره ها و اجزاي بازنمايي ديپلماسي فرهنگي جمهوري اسلامي ايران و بررسي نقش زبان در گفتمان سازي ديپلماسي فرهنگي اين كشور به روش تحليل گفتمان است.