اثربخشي روان درماني گروهي مبتني بر رفتاردرماني ديالكتيكي بر ميزان ولع مصرف و دشواري در خود نظم بخشي هيجاني مصرف كنندگان شيشه

مقدمه: در فرآيند درمان و پيشگيري از بازگشت اعتياد، حالت هاي هيجاني منفي و مثبت، و وسوسه از مهم ترين عوامل خطر بازگشت مي باشد. پژوهش حاضر با هدف اثربخشي روان درماني گروهي مبتني بر رفتار درماني ديالكتيكي بر ميزان ولع مصرف و دشواري در خودنظم بخشي هيجاني مصرف كنندگان شيشه اجرا شد. روش: اين پژوهش از نوع شبه آزمايشي بوده و از طرح پيش آزمون - پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل استفاده شد. جامعه آماري اين پژوهش را كليه ي سوء مصرف كنندگان ماده محرك شيشه مراجعه كننده به مراكز ترك اعتياد تحت پوشش بهزيستي شهرستان نورآباد در زمستان و بهار 93-1392 تشكيل مي دهند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از مصرف كنندگان شيشه مراجعه كننده به مراكز ترك اعتياد بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. براساس ميزان تمايل به شركت در مطالعه، مصاحبه ي تشخيصي ساختار يافته و ملاك هاي ورود، از ميان مصرف كنندگان شيشه، 30 آزمودني انتخاب شده و در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) قرار گرفتند. آموزش روان درماني گروهي مبتني بر رفتاردرماني ديالكتيكي، طي 12 جلسه بر گروه آزمايش انجام شد. مقياس هاي ولع مصرف اختياري و دشواري در خود نظم بخشي هيجاني گراتز در سه مرحله پيش آزمون - پس آزمون و پيگيري دوماهه توسط كليه شركت كنندگان تكميل شد. براي تجزيه و تحليل آماري داده ها نيز از روش تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري استفاده شد. يافته ها: نتايج حاصل از تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري نشان داد كه ميزان ولع مصرف و مشكلات در نظم جويي هيجاني گروه آزمايش كاهش يافته است. بازبيني ديداري نمودارهاي اثربخشي و اندازه ي ضريب تاثير نيز بيانگر كاهش معنادار و قابل توجه نمرات ميزان ولع مصرف و نظم جويي هيجاني در پس آزمون آزمودني ها گروه آزمايش بود و نتايج در مرحله پيگيري حفظ شدند. نتيجه گيري: آموزش راهبردهاي گروهي رفتار درماني ديالكتيكي (DBT) از طريق كاهش راهبردهاي سازش نيافته و افزايش راهبردهاي سازش يافته نظم جويي شناختي هيجاني مي تواند زمينه را براي بهبود و عدم بازگشت مصرف شيشه فراهم نمايد.