انتقال و تجزيه علف كش ها در خاك در سيستم هاي مختلف سم آبياري

هدف اين پژوهش، مطالعه انتقال و تجزيه علف كش ها در خاك تحت سيستم هاي مختلف سم ـ آبياري و سم پاشي معمولي بود. بدين منظور، برميد پتاسيم و متري بيوزين به چهار روش سم پاشي معمولي و بي درنگ آبياري (CS1)، سم پاشي معمولي و آبياري 24 ساعت پس از كاربرد علف كش (CS2)، سم ـ آبياري با آبياري اول (HRB1)، و سم ـ آبياري با آبياري دوم (HRB2) در خاك استفاده شد. نتايج نشان داد بيشترين مقدار انتقال علف كش و برميد و كمترين تجزيه علف كش در خاك در روش سم ـ آبياري با آبياري اول به دست مي آيد. در تيمار HRB1 سم ـ آبياري در خاك خشك باعث انتقال سريع برميد و علف كش در منافذ باز خاك مي شود و از تجزيه نوري، شيميايي، و ميكروبي علف كش جلوگيري مي كند. در تيمار CS2 به تاخيرانداختن نخستين آبياري پس از كاربرد علف كش باعث پخشيدگي مولكول هاي سم به درون منافذ بين خاك دانه اي و نيز جذب سطحي آن ها بر ذرات آلي و معدني خاك مي شود. بنابراين، بخش عمده علف كش آب شويي نمي شود و به مدت طولاني در سطح خاك باقي مي ماند. اين وضعيت سبب افزايش تجزيه آن، به دليل بيشتربودن مقدار ماده آلي و جمعيت ميكروبي و شدت تابش نور خورشيد و رطوبت در لايه سطحي، مي شود.