آموزش هاي ترويجي و امنيت غذايي خانوارهاي كشاورز (مورد مطالعه: شهرستان قروه)

انسان به عنوان ركن اصلي اقتصاد جامعه، نيازهايي دارد كه مهم­ترين آن­ها امنيت غذايي و تغذيه سالم است. امنيت غذايي زماني وجود دارد كه همه مردم در تمام ايام به غذاي كافي، سالم و مغذي دسترسي فيزيكي و اقتصادي داشته باشند و غذاي در دسترس، نيازهاي يك رژيم تغذيه اي سازگار با ترجيحات آنان را براي يك زندگي فعال و سالم فراهم كند. پژوهش حاضر كه با هدف بررسي وضعيت امنيت غذايي خانوارهاي كشاورز و نقش عوامل مختلف، به ويژه نقش آموزش­هاي ترويجي بر آن در شهرستان قروه، استان كردستان انجام گرفته است، از نظر هدف كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده ها غير آزمايشي است. روش تحقيق استفاده شده در اين پژوهش پيمايشي- توصيفي است. جامعه آماري عبارت است از تمام خانوارهاي كشاورز روستاهاي شهرستان قروه كه با استفاده از فرمول كوكران، 198 نفر از آن ها به عنوان نمونه انتخاب و بررسي شده اند. براي سنجش سطح امنيت غذايي از مقياس دسترسي به ناامني غذايي در خانواده (HFIAS) استفاده شد. اين شاخص نُه پرسش دارد و روايي و پايايي آن در مطالعات مختلف به اثبات رسيده است و روشي سريع و آسان براي سنجش امنيت غذايي است و پايايي آن در تحقيق حاضر 0/95 است. در اين مطالعه، در كنار آمار توصيفي از تحليل رگرسيون و تحليل مسير استفاده شده است. نتايج بررسي وضعيت امنيت غذايي نشان مي دهد كه تنها 15 درصد خانوارها امنيت كامل غذايي دارند. 42/5 درصد داراي ناامني غذايي در سطح كم، 31/5 درصد داراي ناامني متوسط و 11 درصد داراي ناامني شديد غذايي اند. نتايج رگرسيون نشان داد پنج متغير آگاهي تغذيه اي، مشاركت زنان، كلاس هاي ترويج، توان اقتصادي و تعداد افراد تحت تكفل تاثير بيشتري بر تامين امنيت غذايي خانوار دارند.