اثر قارچ ميكوريز آربسكولار (Glomus mosseae) و باكتري سودوموناس فلورسنس بر رشد رويشي دانهال هاي پسته رقم قزويني در چهار رژيم مختلف آبياري

به منظور بررسي اثر همزيستي قارچ ميكوريز آربسكولار(Glomusmosseae) و باكتري سودوموناس فلورسنس[1] سويه P52 بر رشد رويشي دانهال هاي پسته رقم قزويني در شرايط تنش خشكي، آزمايشي با چهار سطح تنش خشكي (100 درصد ظرفيت مزرعه به منزله شاهد و سطوح 75، 50 و 25 درصد ظرفيت مزرعه) و چهار سطح از كود زيستي[2] (گياهان بدون ميكوريز و باكتري به منزله گياهان شاهد، تيمار ميكوريز، تيمار باكتري و تيمار تركيبي ميكوريز و باكتري) اجرا شد. در اين آزمايش كاربرد باكتري به تنهايي و همچنين در سطوح مختلف خشكي نتوانست بر آلودگي ريشه تاثير گذار باشد اما افزايش تنش خشكي به تنهايي سبب افزايش آلودگي ريشه شد. بيشترين تعداد و سطح برگ، ارتفاع ساقه، وزن خشك برگ و ساقه در تنش خشكي 50 درصد ظرفيت مزرعه نسبت به شاهد مشاهده شد. با افزايش تنش خشكي طول ريشه افزايش يافت. وزن خشك ساقه، طول ريشه و سطح برگ در تيمار ميكوريز و تيمار تركيبي باكتري و ميكوريز نسبت به شاهد بيشتر بود كه افزايش طول ريشه نسبت به شاهد تفاوت معنا دار داشت. حداقل تعداد برگ، سطح برگ، قطر ساقه، طول ريشه و وزن خشك ساقه در تيمار باكتري نسبت به شاهد مشاهده شد. حجم ريشه و وزن خشك ريشه بيشترين ميزان خود را در تيمار باكتري نشان دادند، كه نسبت به شاهد اختلاف آن معنا دار بود. در مجموع تيمار تلفيقي ميكوريز و باكتري بيشترين تاثير را بر افزايش رشد رويشي دانهال هاي پسته بر جاي گذاشت و از نظر رطوبتي گياهان بهترين رشد را در شرايط 50 درصد ظرفيت مزرعه داشتند.