بررسي فراواني ميزان دي باندينگ براكت ارتودنسي Creative و عوامل مرتبط با آن در بيماران يك مركز خصوصي در سال‌هاي 91-1380

Frequency of creative debonding failure rate and related factors in patients of a private dental practice

  مقدمه: هدف از اين مطالعه توصيفی طولی تعيين نوع دندان‌هايی كه بيشتر دچار شكست باند براكت شده‌اند بود و بررسی رابطه شكست باند براكت در اين دندان‌ها با عوامل مداخله‌گری چون سن بيمار، نوع مال اكلوژن و جنس، در بيماران يك مركز خصوصی انجام شد.   روش بررسی: برای تعيين حجم نمونه ابتدا با استفاده از Pilot study ، تعداد 20 پرونده از بيماران بررسی شد و با توجه به نتيجه به دست آمده حجم نمونه حداقل 576 بيمار تعيين شد. با استفاده از روش Kaplan-Meier متوسط زمان باقی ماندن براكت در هر دندان به طور جداگانه محاسبه شد. جهت بررسی اثر سن، جنس و نوع مال اكلوژن دندانی و متوسط زمان باقی ماندن براكت بر روی هر دندان به طور جداگانه از مدل Cox Regression استفاده شد. كليه عمليات آماری با استفاده از نرم‌افزار SPSS20 انجام گرديد.   يافته‌ها: ن تايج نشان دادند كه درصد شكست ناخواسته باند براكت‌ها برای هر دندان متفاوت بود و تنها در دندان‌های پنج در هر دو فك با مال اكلوژن ارتباط معنی‌دار داشت (037/0 P= و 004/0 P= ).   نتيجه‌گيری: در دندان‌های پنج فك بالا بيشترين درصد شكست ناخواسته باند براكت در مال اكلوژن CL II و در دندان‌های پنج فك پايين در مال اكلوژن CL I بود. در بقيه دندان‌ها فاكتورهای سن، جنس، مال اكلوژن روی شكست ناخواسته باند براكتشان تأثير نداشت.

  Background and Aims: The aim of this descriptive longitudinal study was to determine the type of teeth that were more prone in accidental bracket debonding and also to investigate the relationship between broken bracket bond and intervening factors such as age, type of malocclusion and sex.   Materials and Methods: We used a pilot study to determine the correct sample size for this study. According to the pilot study which consisted of 20 records of patients, it was concluded that 576 patient’ records was needed. The mean time for a bracket before it fails was also measured using Kaplan-Meier method. Cox regression analysis was done to examine the effect of age, gender, and class of malocclusion on each tooth with broken bracket. Data were analyzed using the software SPSS 20.   Results: Results showed that the percentage of unexpected broken bracket bond for each tooth varied and they were significantly related only in second premolars in both jaws with malocclusion that was different for each tooth (P=0.037, P=0.004).   Conclusion: Maxillary second premolars and mandibular second premolars had the highest rate of unexpected broken bracket bond in CL II CL I malocclusion respectively. Age, gender and malocclusion had no effect on the unexpected broken bracket bond for other teeth.