بيش‌اطميناني مديريت و محافظه‌كاري حسابداري

Managerial Overconfidence and Accounting Conservatism

مديران بيش‌اطمينان بازده‌هاي آينده سرمايه‌گذاري‌هاي شركت را بيش‌برآورد مي‌كنند، لذا انتظار مي‌رود اين مديران شناسايي زيان را به تاخير انداخته و تمايل كمتري به استفاده از رويه‌هاي حسابداري محافظه‌كارانه داشته باشند. پژوهش حاضر، به بررسي رابطه بين محافظه‌كاري حسابداري و بيش‌اطميناني مديريت و مطالعه آثار نظارت خارجي بر اين رابطه مي‌پردازد. در اين مطالعه، براي اندازه‌گيري بيش‌اطميناني مديريت از دو سنجه مبتني بر تصميمات سرمايه‌گذاري استفاده شده است. سنجه محافظه‌كاري شرطي مبتني بر الگوي رگرسيون خان و واتس (2009) و دو سنجه محافظه‌كاري غيرشرطي مبتني بر اقلام تعهدي و تفاوت چولگي سود و جريانات نقدي است. نمونه پژوهش شامل 62 شركت براي دوره زماني 1378 لغايت 1391 است. نتايج نشان مي‌دهد بين محافظه‌كاري شرطي و غيرشرطي با بيش‌اطميناني مديريت رابطه‌اي منفي و معنادار وجود دارد. به علاوه، يافته‌ها نشان داد كه نظارت خارجي اثر منفي بيش‌اطميناني بر محافظه‌كاري شرطي را كاهش داده، اما اثر مشابه در مورد محافظه‌كاري غيرشرطي نخواهد داشت.

Overconfident managers overestimate future returns from their firms’ investments. Thus, it is predicted that overconfident managers will tend to delay loss recognition and generally use less conservative accounting. This paper is concerned with the relationship between Accounting Conservatism and Managerial Overconfidence, and the effects of external monitoring on this relationship. The sample contains 62 firms over the period 1378–1391. The results indicate a negative relationship between managerial overconfidence and both the conditional and unconditional conservatism. In addition, the result provides evidence that external monitoring appears to mitigate the negative effect of overconfidence on conditional conservatism, but does not appear to have the same effect on unconditional conservatism.