گذار از تحويلي نگري در مفهوم «آموزش اخلاق» به جامع نگري در پرتو توجه به جايگاه آن در طبقه بندي اهداف آموزشي

به دنبال دغدغه عدم كارايي آموزش هاي رايج اخلاق و تضمين نكردن تحقق اخلاق در رفتار افراد، پژوهش حاضر ابتدا دو پيش فرض را در نظر مي گيرد: 1. عدم موفقيت برنامه هاي رايج آموزش اخلاق، پديده اي چندعاملي است و شرط توفيق نهايي، رفع همه موانع در پرتو نگاهي جامع نگرانه است؛ 2. براساس اصل روش شناختيِ ابتناي موفقيت در هر فعاليتي بر تصور صحيح از آن فعاليت، يكي از عوامل عدم توفيق آموزش هاي رايج اخلاق، رواج تصورهاي تحويلي نگرانه از آموزش اخلاق است. سپس اين فرضيه در نظر گرفته مي شود كه بي توجهي به جايگاه آموزش اخلاق در طبقه بندي اهداف آموزشي، سبب تصورهاي فروكاهش گرايانه از آن شده است. بنابراين ابتدا، انگاره ها و تصورات تحويلي نگرانه رايج از آموزش اخلاق، براساس تجربه زيسته و روش مشاهده و مصاحبه، استقصا و سپس سعي شده است تا انگاره اي جامع تر با توجه به حيطه آن در طبقه بندي اهداف آموزشي ارائه شود. در پرتو اين پژوهش برخي الزامات آموزش اثربخش مانند تقدم سواد عاطفي بر سواد اخلاقي، اصل گوناگوني اهداف (جزئي) آموزش اخلاق و اصل كثرت گرايي روش شناختي در آموزش بررسي شده است.