تمايز انجام / اجازه ايذا: تبيين و نقد استدلال هاي دانگن، فوت، كوئين و بِنِت

ايذا و تمايزهاي دوگانه آن، جزء جديدترين مسائل فلسفه اخلاق است كه در سه دهه اخير پاره اي از فيلسوفان اخلاق بدان پرداخته اند. دوگانه انجام / اجازه ايذا يكي از آن تمايزها است كه فيلسوفاني چون اَلن دانگن، فيليپا فوت، ورن كوئين و جانتن بِنِت، استدلال هايي در پذيرش آن و اثبات ناروايي انجام ايذا ارائه كرده اند كه مورد اعتراض مخالفان حداكثرگرا قرار گرفته است؛ مخالفان بر اين عقيده اند كه براساس مباني طرف داران اِعمال محدوديت عليه انجام ايذا، انجام ايذا ناروا و اجازه آن روا است؛ درحالي كه براساس مباني ايشان، در مواردي اجازه ايذا نيز به همان ميزان ناروا است. بنابراين طرف داران اين تمايز يا بايد در استدلال هاي خود تجديدنظر كرده، اندكي آنها را جرح و تعديل نمايند يا اين تمايز را رها كنند. اين مقاله ضمن بيان مثال هايي براي شفاف سازي موضوع، به تبين و تحليل اين انتقادها مي پردازد.