ارتباط سطح سرمي تروپونين قلبي T و I با هيپرتروفي و اختلال عملكرد سيستوليك بطن چپ بيماران همودياليزي

زمينه و هدف : بيماري هاي قلبي - عروقي شايع ترين علت مرگ و مير در بيماران همودياليزي محسوب مي شوند. هايپرتروفي و كاهش عملكرد سيستوليك بطن چپ از عوامل مهم پيش بيني كننده ناتواني و مرگ و مير قلبي - عروقي در اين بيماران است. اين مطالعه به منظور تعيين رابطه سطح سرمي تروپونين قلبي T و I با هايپرتروفي و كاهش عملكرد سيستوليك بطن چپ بيماران همودياليزي انجام شد. روش بررسي : اين مطالعه مورد – شاهدي روي 56 بيمار همودياليزي براساس يافته هاي اكوكارديوگرافي در دو گروه با هايپرتروفي بطن چپ (35 نفر) و بدون هايپرتروفي بطن چپ (21 نفر) در مراكز آموزشي - درماني امام خميني (ره) و فاطمه الزهرا (س) ساري انجام شد. سطح سرمي تروپونين قلبي T و I بيماران توسط نسل سوم كيت هاي Elecys 2010 به روش Electro chemiluminscence immune assey مورد سنجش قرار گرفت. يافته ها : بيماران با هايپرتروفي بطن چپ به طور معني داري سطوح سرمي بالاتري از تروپونين قلبي T (نانوگرم بر ميلي ليتر) (0.12±.099) را در مقايسه با بيماران بدون هايپرتروفي بطن چپ (0.05±0.37) نشان دادند (P<0.05). همچنين مقادير تروپونين قلبي I گروه مورد (0.09±0.17) در مقايسه با گروه شاهد (0.09±0.13) بالاتر بود (P<0.05). بين سطح سرمي تروپونين قلبي T و I با كاهش عملكرد سيستوليك بطن چپ ارتباط آماري معني داري يافت نشد. نتيجه گيري : سطح سرمي تروپونين قلبي T و I به عنوان شاخص كاهش عملكرد سيستوليك بيماران همودياليزي كاربرد ندارد.