بررسي نسبت ميان ايمان و عقلانيّت در نگاه كركگور

Kierkegaard on the Relationship of Faith and Rationality

سورن كركگور، يكي از تاثيرگذارترين فيلسوفان و الاهي‌دانان مسيحي در قرن نوزدهم بود. او در خصوص نسبت ميان ايمان و عقلانيّت ديدگاهي را طرح كرده كه امروزه مورد توجّه بسياري از الاهي‌دانان و فيلسوفان قرار گرفته است. او با داشتن تفسير خاصّي از ايمان در تلاش بود تا نشان دهد، ايمان، يك شور و حقيقتي انفسي است كه با مقولات آفاقي و دلايل عقلي نمي‌سازد. وي به دنبال آن بود كه اثبات كند، ايمان فراسوي عقل و در تنش با عقل است و براي اثبات اين دو ادّعاي خود از سه برهان تقريب و تخمين، برهان تعويق و برهان شورمندي بهره گرفت. اين مقاله بر آن است تا به دو پرسش اساسي در خصوص انديشه‌ي كركگور در باب نسبت ايمان و عقلانيّت پاسخ دهد: نخست اين‌كه كركگور بر چه مبنايي اثبات مي‌كند كه ايمان فراسوي عقل و در تنش با آن قرار دارد؟ و دوّم، آيا اين نگاه كركگور به مسيله‌ي ايمان و عقل موجّه و قابل پذيرش است؟

S?ren Kierkegaard was one of the most influential Christian philosophers and theologians in the nineteenth century. The relationship between faith and rationality in Kierkegaard’s thought is a very important topic for many contemporary theologians and philosophers. He, with a particular interpretation of faith, tried to show that faith is a passion and subjective truth, conflicting with objective categories and intellectual arguments. On the one hand, he attempted to prove that faith is beyond reason and in conflict with it, on the other hand. Using three arguments; the approximation argument, the postponement argument, and the passion argument, he asserts these two claims. This article seeks to answer two central questions about the relationship of faith and rationality in Kierkegaardʹs thought: First, on what basis Kierkegaard proves that faith is beyond reason and in conflict with it? Second, is Kierkegaardʹs view on the matter of faith and reason justified and acceptable?