جامعه‌شناسي تاريخي و توهمات شناختي سنت والتزي روابط بين‌الملل

اين مقاله در صدد ارايه پرداختي انتقادي و آن هم با تكيه بر رويكرد جامعه‌شناسي تاريخي از سنت والتزي روابط بين‌الملل است. مسيله اساسي كه بدنبال پاسخ به آن هستيم اين است كه رويكرد جامعه‌شناسي تاريخي چه ضعف‌هاي روش شناسانه‌اي را از نظريه والتز در روابط بين املل بر ملا مي‌كند و خود براي گريز از اين ضعف چه راه حلي را ارايه مي‌نمايد. بر اين اساس واز منظر جامعه‌شناسي تاريخي، سنت والتزي روابط بين‌الملل بواسطه طرح يك سامانه نظري انتزاعي براي درك پديده‌هاي بين‌المللي دچار چهار نوع توهم شناختي است كه عبارتند از: توهم شي شدن، توهم طبيعي ديدن,توهم تغييرناپذيري وتوهم همريختي. در اين نگاه، اين توهمات از نتايج بديهي غيرتاريخي بودن و غيراجتماعي بودن سنت فكري والتز در روابط بين‌الملل محسوب مي‌شوند. از اين روي جامعه‌شناسي تاريخي با طرح اهميت مولفه‌هاي زماني(تاريخ)ونيروها و عوامل اجتماعي بدنبال گشودن راهي براي فهم دقيقتر روابط بين‌الملل است.