آيا تبيين تاريخي بدون چارچوب نظري و نظريه ممكن است؟

يكي از وظايف اصلي علم در معناي فلسفي آن، تبيين است. در تقسيم بندي هاي رايج در باره گستره علم و دامنه روش هاي آن، نظريات مختلفي ايراد شده است، بسياري از علوم مانند علوم انساني و به طور خاص تاريخ جزء تعريف انحصاري علوم تجربي، نه در روش تحقيق و نه در موضوع، در نمي آيند. اما تفاوت در روش تحقيق و موضوع، مساله اي نيست كه بتواند از به جامه علم در آمدن تاريخ و ساير علوم انساني جلو گيري نمايد؛ پس علوم انساني مي بايد با عبور از تعريف انحصاري علم كه مورد توجه دانش هاي تجربي است، به دنبال روش ها و موضوعاتي باشد تا ارزش و اعتبار لازم را كسب نمايد. از اين رو يكي از روش هايي كه مي تواند در افزايش اعتبار علوم انساني موثر باشد، استفاده از چهارچوب نظري در روش تحقيق و به دنبال آن تبيين است.