نقش محوري فضاي باز در تحقق معماري پايدار

نتايج فاجعه‌آميز استفاده بي رويه از منابع طبيعي و عدم توجه به مسايل زيست محيطي، طراحي پايدار و به دنبال آن معماري پايدار را اجتناب ناپذير كرده است. پژوهش حاضر با تكيه بر ويژگي پايداري در معماري بومي ايران در مناطق كويري و همچنين با تاكيد بر نقش جوهري فضاهاي باز در اين معماري بر آن است تا نقش كليدي فضاهاي باز را در خلق معماري بومي پايدار، مورد بررسي قرار دهد؛ لذا فضاهاي باز به عنوان عناصر پايه معماري كوير مورد ارزشيابي قرار گرفته و با اصول پايداري مورد مقايسه تطبيقي قرار مي‌گيرند. نتايج حاصل از پژوهش بر اين مهم تاكيد دارند كه فضاهاي باز در معماري بومي كوير نه تنها خود داراي مختصات پايداري محورند بلكه زمينه ساز دستيابي به پايداري بوده و نقشي اساسي در تحقق پايداري داشته اند. پژوهش به روش كيفي صورت گرفته و ابزار جمع‌آوري اطلاعات منابع مكتوب، اسناد و مشاهدات عيني بوده است.