بررسي نقش نفوذپذيري در ارتقا كيفيت محيط محله (مطالعه موردي: محله نارمك تهران)

پرداختن به ارتقا كيفيت محيط، از مهمترين رسالت هاي شهرسازان است. مقاله ي حاضر بر نقش نفوذپذيري در ارتقا كيفيت محيط در مقياس محله تاكيد دارد. جهت گيري هاي متناقضي در خصوص تاثير نفوذپذيري بر كيفيت محيط ديده مي شود؛ فلذا اين پژوهش با بررسي ابعاد نفوذپذيري و واكاوي اثرات مثبت و منفيِ آن بر كيفيت محيط، درصدد پاسخگويي به اين ابهام بوده است. نتايج حاكي از آن است كه با اتخاذ ديدگاهي منعطف مي توان ناهمسويي ها را به حداقل كاهش داد؛ در اين راستا مي توان با محور قرار دادن توقعات موضوعي و موضعي به‌عنوان مبناي تغييرات نفوذ پذيري در جهت ارتقا كيفيت محيط گام برداشت. اين مهم با ارايه ي مدل روابط متقابل كيفيت محيط و نفوذپذيري به انجام رسيده است. آزمون اين ارتباط در محله ي نارمك از طريق پرسش‌نامه و برداشت ميداني در قالب ارزيابي 51 سنجه و با به‌كارگيري تكنيك سوآت به راهبردهايي كلي شامل برقراري تعادل در «تردد سواره و پياده»، «ارتباط و انزواي فضاها» و «تقاضاي نفوذ به بافت» منتهي شده است.