الگوهاي رفتاري روسيه و آمريكا در مديريت بحرانهاي منطقهاي مطالعه موردي بحران سوريه

Turkey’s Foreign Policy in South Caucasus and Interestsof Iran and Russia

ماهيت پديدههاي بينالمللي نشان داده است كه قدرتهاي بزرگ در يك ساختار چندجانبه، به موازات همكاري و رقابت، درصدد ثبات معادله قدرت در محيط بين المللي هستند . با وقوع بحران در كشور سوريه نشانههايي از اين نوع روابط ميان روسيه و ايالات متحده از سال 2011 مشاهده شده است. مهمترين ويژگيهاي اين روابط مفاهيمي همچون تشويق، مهار، كناره گيري، ايجاد توافق و حلوفصل بحران ميباشد. در اين مقاله برآنيم تا كاركردهاي هر يك از اين مفاهيم را براساس مدل كنترل بحران جورج م?دلسكي مورد بررسي قرار دهيم. سوال مقاله آن است كه مهمترين راهبرد دو قدرت مهم ساختار بينالمللي يعني روسيه و آمريكا نسبت به بحران سوريه چيست؟ يافتههاي مقاله حاكي از آن است كه روسيه و آمريكا، مديريت بحران ياد شده را در قالبهاي تعاملات دوجانبه ميان خود و با در نظر گرفتن ساير علاقمن ديهاي بين المللي دنبال ميكنند و در اين راستا، تا حدود زيادي به الگوي رقابت و همكاري - به جا مانده از دوران جنگ سرد- نزديك شدهاند.