ارزيابي ارتعاش تمام بدن رانندگان شركت واحد اتوبوس راني شهر تهران در سال 1389

رانندگان اتوبوس هاي شهري در طول رانندگي به طور دايم در معرض ارتعاش تمام بدن هستند، اين مساله مي تواند منجر به اختلالات سيستم هاي اسكلتي عضلاني، عصبي مركزي و گردش خون شود و بيماري هاي شغلي ناشي از ارتعاش را ايجاد نمايد. هدف از اين مطالعه بررسي توصيفي ـ تحليلي مواجهه رانندگان اتوبوس هاي شهري تهران با ارتعاش تمام بدن بوده است. روش بررسي: پارامترهاي مربوط به ارتعاش تمام بدن مانند شتاب ريشه مجموع مربعات، شتاب معادل كلي، ميزان دوز ارتعاش و فاكتور قله به صورت مجزا در سه جهت (Y، ZوX) در 80 اتوبوس در 5 نوع مختلف كه به صورت تصادفي انتخاب گرديده بودند اندازه گيري شد و نتايج به دست آمده با استاندارد 2631ISO مقايسه شد و در نهايت زمان مجاز رانندگي براي اتوبوس هاي مختلف محاسبه گرديد. يافته ها: شتاب ريشه ميانگين مربعات وزن يافته فركانسي در محورهاي X،Y در تمامي اتوبوس ها در زير ناحيه هشدار سلامتي و در محور z در ناحيه هشدار سلامتي است و شتاب معادل كلي در اتوبوس نوع ايكاروس در بالاتر از ناحيه هشدار سلامتي و در بقيه اتوبوس ها در ناحيه هشدار سلامتي مطابق با استاندارد ISO 2631 است، ميزان دوز ارتعاش (VDV) كمتر از 5/8 و فاكتور قله (CF) كمتر از9 بوده و در تمامي اتوبوس ها كمتر از حدود مجاز پيشنهادي استاندارد ISO 2631 است. همچنين زمان مجازرانندگي كمتراز 8 ساعت در روز تخمين زده شد و به ترتيب اتوبوس هاي ايكاروس بيشترين و اتوبوس هاي مان كمترين ميزان شتاب ارتعاش، فاكتور قله و ميزان دوز ارتعاش را به خود اختصاص دادند. نتيجه گيري: باتوجه به نتايج امكان ايجاد خطرات بالقوه بهداشتي دررانندگان اتوبوس ها وجود دارد بنابراين توصيه مي شود موارد مديريت هاي ايمني و بهداشتي در خريد اتوبوس هاي جديد، كاهش ساعات كاري و افزايش زمان استراحت در برنامه ريزي نحوه كار رانندگان مدنظر قرار گيرد.