طراحي الگوي دو سطحي ارتقاي شغلي مديران بر مبناي عدالت سازماني در سازمان هاي دولتي جمهوري اسلامي ايران

از آن جا كه سازمان ها شامل مجموعه اي از انسان ها هستند، نياز به توجه به مفاهيمي چون معنويت و ديگر مفاهيم وابسته به آن، در سازمان ها نيز رو به افزايش است. از جمله ي اين مفاهيم، عدالت و به طور خاص، عدالت سازماني، است كه لازم است تا درباره آن بررسي بيشتري صورت گيرد. در اين مقاله، با تاكيد بر محور قرار دادن عدالت سازماني، به عنوان يكي از اركان پويايي، رشد، نفوذ و هوشمنديِ سازمان هاي دولتي در جامعه و همچنين با نگاهي دقيق به مقوله ارتقاي شغلي مديران در سازمان هاي دولتي كشور، الگويي دوسطحي و نهادي و مبتني بر فرهنگ و عدالت اسلامي براي اين گونه سازمان ها، ارايه شده است. \r\nبه منظور طراحي الگوي مفهومي تحقيق، ابتدا به مفهومي واحد از چترگستري عدالت، به عنوان گفتماني اثباتي اشاره شده است و سپس با مبنا قرار دادن اين گفتمان و تشخيص شاخص هاي عدالت سازماني، عوامل موثر در فضاي ارتقاي شغلي مديران در سازمان هاي دولتي كشور، مورد بررسي قرار گرفته است. به كارگيري اين عوامل نيز در دو سطح حقيقي و واقعي است؛ به اين صورت كه عوامل به كارگرفته شده در فضاي واقعي آن چه هست، همان عوامل موجود در سازمان ها است و عوامل به كار گرفته شده در فضاي حقيقي آن چه بايد باشد، شاخص هاي اصليِ سازه الگو را تشكيل مي دهند.\r\nروش تحقيق در اين مطالعه، كيفي و از نوع توصيفي تحليلي است كه به بررسي شاخص هاي مبنايي، با محور قرار دادن عدالت در فلسفه مديريت اسلامي، پرداخته است كه بر اساس آن، الگويي دو سطحي به منظور ارتقاي شغلي مديران در سازمان هاي دولتي، با الزامات جمهوري اسلامي ايران و سازمان هاي دولتي هم تراز آن، طراحي و ارايه شده است. اين تحقيق، نگاهي هدف مند بر مقوله ارتقاي شغلي دارد كه مبتني بر عدالت سازماني با توجه به تركيبي نهادي از دو سطح واقعي و حقيقي در ارتقاي شغلي است. بر اين اساس، يافته هاي آن براي رشد و گسترش اثربخشي و هوشمندي در سازمان هاي دولتي، مفيد خواهد بود. همچنين، نتايج آماري اين تحقيق نشان دهنده اهميت مضاعف مولفههاي ارتقاي شغلي در سطح حقيقي عدالت سازماني مبتني بر عدالت متوازن حداكثري از ديدگاه مديران و صاحب نظران، با فراواني 88 درصد نسبت به 75 درصد سطح واقعي است كه نشان دهنده ي تفاوت درصدي معناداري است.