انسان آرماني در انديشه عطار نيشابوري با رويكرد به عرفان اسلامي

Ideal Man in Attarʹʹs "An Islamic Mysticism Approach"

در آثار عارفان بزرگ ، هدف نهايي از ارايه داستان ها و تمثيلات چيزي جز بيان و توجيه صفات ارزشمند انسان كامل نيست . عارفان بزرگ به درستي انسان را «عالم اكبر» مي دانند، عالمي كه خداوند در سرنوشت او استعداد هاي شگفت به وديعت نهاده است . انسان مي تواند به مدد اراده و كوشش خويش راه تكامل وعروج معنوي را طي كند .عطّار به عنوان يكي از قلّه هاي رفيع عرفان اسلامي، محور آثار خويش را انسان و سعادت او قرار داده و همواره در سراسر مثنوي هايش سير ترقي انسان را تا مرتبه كمال و رسيدن به مرحله انسان كامل به تصوير كشيده است.آثارعطار همانند بسياري از شعراي پارسي گوي ديگر سرشار از مضاميني است كه مي توان سيماي انسان آرماني را از طريق آن ترسيم نمود . بررسي اشعار عطار نشان مي دهد كه آثار او آكنده از مفاهيم مذهبي و عرفاني است كه مي توان با بررسي آن مفاهيم ديدگاه عطار در باره انسان آرماني را استنباط كرد.در اين مقاله بر آنيم با بررسي مفهوم انسان آرماني و جايگاه آن در اشعار و انديشه هايشبه آن پي ببريم.

All the works of the great mystics are directed towards the representation of the perfect man. Great mystics, rightfully, call man, The Macrocosm, the worlds in which God has endowed man with magnanimous aptitudes. Through this word, man can traverse the way to spiritual perfection. Attar, as a great Persian mystic, also posits a pivotal status for man and his welfare. A great number of themes in his works are replete with the presentation of man in his perfection. A study of his works indicates that through revision of his religious and mystic conceptions, one can imply his ideas about the perfect man. This research, through the study of ideal man and his position, seeks to find out Attar’s conceptions and attitudes regarding the ideal man. Key words: Ideal Man, Islamic Mysticism, Mysticism, Attar