اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خوردن هيجاني در زنان چاق

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خوردن هيجاني در زنان چاق شهر اصفهان انجام شد. در اين تحقيق، يك مطالعه نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون و پيگيري يك ماهه به كار گرفته شد. با استفاده از نمونه گيري در دسترس، 30 زن داراي تشخيص چاقي به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند. كليه آزمودني ها قبل از مداخله، در پايان مداخله و يك ماه بعد در مرحله پيگيري به پرسشنامه رفتارهاي خوردن هلندي (فورمن و هربرت، 2009)، پاسخ دادند. مداخله شامل 8 جلسه90 دقيقه اي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بود كه تنها به گروه آزمايش ارائه شد. نتايج تحليل كواريانس حاكي ازكاهش خوردن هيجاني در زير مقياس رفتار خوردن در مرحله پس آزمون بود و اين كاهش تا يك ماه پس از درمان پايدار بود (05/0P<). در زيرمقياس ميل به خوردن بين ميانگين نمرات گروه آزمايش و گواه تنها در مرحله پيگيري تفاوت معناداري وجود داشت (05/0P<). يافته هاي اين پژوهش حاكي از اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خوردن هيجاني زنان چاق بود.