نقش واسطه اي خودشفقت ورزي و خودمهارگري در رابطه بين روان سازه هاي سازش نايافته اوليه و كيفيت زندگي

هدف پژوهش حاضر تعيين نقش واسطه­اي خودشفقت­ورزي و خودمهارگري در رابطه بين روان­سازه­هاي سازش نايافته اوليه و كيفيت زندگي بود. تعداد 391 نفر (209 زن، 182 مرد) از جمعيت عمومي شهر شيراز به صورت داوطلب در اين پژوهش شركت كردند. شركت كنندگان فرم كوتاه پرسشنامه روان­سازه يانگ (YSQ-SF؛ يانگ و براون، 1999)، فرم كوتاه مقياس كيفيت زندگي (WHOQOL؛ سازمان جهاني بهداشت، 1996)، مقياس خودشفقت­ورزي (SCS؛ نف، 2003ب) و مقياس خودمهارگري (SCS؛ تنگني، باميستر، و بون، 2004) را تكميل كردند. نتايج نشان دادند بين روان سازه هاي سازش نايافته اوليه و كيفيت زندگي همبستگي منفي معنادار وجود دارد. خودشفقت­ورزي در رابطه بين روان سازه هاي رهاشدگي/طرد و حدنارسايي با كيفيت زندگي و خودمهارگري نيز در رابطه بين روان سازه هاي رهاشدگي/طرد، حدنارسايي و بيش گوش به زنگي/بازداري با كيفيت زندگي نقش واسطه­اي داشتند. بر اساس يافته هاي پژوهش حاضر مي توان نتيجه گرفت نخست روان سازه ها نقشي تعيين كننده بر كيفيت زندگي و سلامت رواني دارند؛ دوم آنكه اين تاثيرگذاري تا حدودي به صورت غيرمستقيم و به واسطه متغيرهايي چون خودشفقت­ورزي و خودمهارگري صورت مي گيرد.