گفتمان اسلام سياسي در انقلاب اسلامي ايران

The Discourse of Political Islam in Islamic Revolution of Iran

اسلام سياسي، اصطلاحي جديد است كه در برابر اسلام سنتي پديد آمده و بيشتر براي توصيف آن دسته از جريان هاي سياسي اسلام به كار مي رود كه خواستار ايجاد حكومتي بر مبناي اصول اسلامي هستند. پس از انقلاب اسلامي ايران سه گفتمان اسلام سياسي روشنفكر ليبرال، چپ و فقاهتي در مقابل يكديگر قرار گرفتند.اينكه گفتمان اسلام سياسي درانقلاب اسلامي ايران چگونه بوده است؟ پرسش اصلي اين پژوهش است. اين پرسش با اين فرضيه بررسي مي‌شود كه گفتمان اسلام سياسي فقاهتي با توجه به ايده‌هاي آن، تنها گفتمان قابل ارايه در انقلاب اسلامي ايران است و رويدادهاي تاثيرگذار بر آن هرچند منجر به انشعاب‌هاي دروني آن شده‌اند، اما همچنان در انقلاب اسلامي ايران فقط مي‌توان از اين گفتمان دفاع كرد. گفتمان اسلام سياسي فقاهتي مبتني بر انديشه‌ امام خميني و بر ولايت فقيه، فقه و روحانيت به عنوان مفسر اصلي شريعت است. نقطه عزيمت اين گفتمان در همه شاخص‌ها، آموزه‌هاي فقهي است. اما پس از مدتي اين گفتمان به دو جناح بزرگ چپ و راست تقسيم شد كه در پژوهش به آن پرداخته شده است.

Political Islam is a neology that has been coined against traditional Islam. This word describes the currents that intend to establish an Islamic government. After Islamic revolution of Iran, three discourses of political Islam, liberal, left and jurisprudential, confronted each other. The main question in this article is that how was the political Islam in Islamic revolution of Iran. The proposition is that the jurisprudential political Islam has been the sole discourse to be introduced in Islamic revolution of Iran. This discourse has been based on the thoughts of Imam Khomeini and Velayat- Faghih. This discourse has been divided after a while into two sub-discourses: left and right. This article examines this division too.